توصیه قوچانی پذیرفته شد. ژورنالیست های بالا شهری که در نظریه فرهنگی و سنت گرایی فلسفی مذهبی کارناوال های انتخاباتی تدارک می بینند علاوه بر درآوردن مجلات رنگ روغنی و پاپیولار کمی هم متوجه دشمنان طبقاتی خود هستند. ظهور ژورنالیسم آلترناتیو که به جای تعقیب هری پاتر و فرجام لیبرالیسم مذهبی و عرصه پر سود و سرگرم کننده ی مصرف به واقعیت های تلخ کشمکش های میدان تولید می پردازد ژورنالیسم حرفه ای را از کوره به در کرده است. ژورنالیسم آلترناتیوی که بر روی کاغذهای کپی و در میدان های محلی و لوکال چاپ و توزیع می شود روزنامه های رنگین و هفته نامه های ننگین مرکز را به صدور هشدارهای فرهنگی و پلیتیک واداشته است. آنچه حوادث اخیر افشا کننده ی آن است کذب بودن وحدت روزنامه نگاران در ایران است. ژورنالیسم دو شقه است. ژورنالیسم دارایان و ژورنالیسم نادارها. ژورنالیسم الگانس و مهمانی و سهام و ژورنالیسم حقیقت. قوچانی اگر ایده آل تایپ دسته اول است بهروز کریمی زاده و مهدی گرایلو ژورنالیست های شاخص گروه دوم هستند که بدون دفاتر مجلل در جردن و آرژانتین و بدون روزنامه و مجله سراسری طیفی گسترده از انسانها را با قلم روشنگر و بران خود با حقیقت عصر ما آشنا می کنند. نویسندگان نشریاتی کم امکانات و محدود که هر مقاله آنها برج های استثمار را می لرزاند. آنها سخن توده های بی سخن اند. سخن کسانی که روندهای خصوصی سازی و خودگردانی آنها را له می کند. سخن کسانی که بورس بازی ها و دلال بازی های نوکیسگان سرمایه دار وطنی خانه ها و روابط گرم انسانی آنها را به تاراج می برد. ژورنالیسم متعهدی که در عصر نظم نوین جهانی فلاکت و ستم ساز مقاومت را کوک کرده اند. حاملین اتوپیایی که یک مرکز خرید بزرگ نیست. معماران سازه هایی که یک برج فوق عظیم تجاری اداری توریستی نیست. بهروز کریمی زاده با نشریه خاک ژورنالیسمی را دوباره بنیان نهاد که قوچانی ها و ژورنالیست های دیگر سرمایه داری ( به قول خودشان طبقه متوسط ها- آنها که خود را از اکثریت عظیم توده های زحمتکش برتر و بالاتر می شمارند ولی کتاب و فلسفه هم خوانده اند و علاقه دارند از نعمات آنسوی آب ها هم بهره ببرند ) را از موضع نمایش منتقد بودن و آزادی خواه بودن به زیر کشید. پس منتقدان سابق و مبشران سابق آزادی قلم درونه ی طبقاتی خود را فاش نمودند. حالا خط تمایز ژورنالیسم در ایران به وضوح دیده می شود. ژورنالیست ها دو دسته اند. ژورنالیست های هژمونیک و ژورنالیست های ضد هژمونیک. هر ادعایی درباره وحدت منافع و خواست های ژورنالیسم در ایران یک توهم ایدئولوژیک و یا دروغ کثیف طبقاتی است. رسانه ها نیز دو دسته اند. رسانه های سلطه و رسانه های مقاومت. هیچ رسانه بی طرفی وجود ندارد. هیچ رسانه فراگیر و هممه شمولی وجود ندارد. کل فرهنگ از نهادهای آن تا کارگزاران آن همه ایدئولوژیکند. هیچ واژه ای نیست که بی طرف باشد. و مطالعات فرهنگی علم نقد و تحلیل و واسازی این ایدئولوژی است.

|+| نوشته شده توسط وحید ولی زاده در پنجشنبه 15 آذر1386 | موضوع:

برای همه شما

امروز شعری را باز می نویسم که در دومین کتاب شعرم « من قدرت کلمات را می شناسم » چاپ کرده بودم. پروسه گذر از نثر به شعر آغاز شده است و کلمات متحرک در قید و بند قواعد و رویه های انضباطی نخواهند ماند:

نور منکسر از شیشه ها زخم خورده می تابد

و کنار تو را روشن می کند

کف سیمانی دیوارهای سیمانی اندک اندک ظاهر می شوند

ناگهان دستخط تو زیبا می شود

و نگاه مضطرب نشانه فاجعه می شود

باید برای تنفس هوای مانده تحمل ناپذیر شده باشد

که هوای شکل های تازه جهان

از بدن های شکنجه شده

منتشر شده است

باید سکوت از سلول ها به حرف آمده باشد

که ترنم شعری بر لب

آغاز می شود

تلألؤ نامی در نور

شیشه را خط می اندازد

و شکسته که بیرون می تابد از آنسوی

کنار مرا روشن می کند

اندک اندک دیده می شود آنچه در تاریکی دیده نمی شد

و کلمات شعر روشن می شوند

|+| نوشته شده توسط وحید ولی زاده در دوشنبه 12 آذر1386 | موضوع: