تغییر در شیوه انتشار از نشر paper-based به نشر web-based، احتمالا مرتبط است با تنها شیوه شهروندی ممکن یعنی " شهروندی مجازی "، و برای من گرچه امکان انتشار را فراهم می آورد اما نمی توانم به پایکوبی در مورد امکانات نوین تکنولوژیک، و تجلیل آن، بپردازم. سفر به این ولایت دیجیتال، برای نویسنده و پژوهشگر ایرانی، بسط حواس او نیست، آنگونه که مثلا مک لوهان کتاب را امتداد بینایی و رادیو را ادامه شنوایی می دانست، بلکه بیشتر تبعیدی است از فضای همگانی واقعی به نوع مجازی اش. یا اگر امکانات جدیدی را بازمی نمایاند، اما غیاب امکانات اولیه تر را نمی توان نادیده گرفت.

قصد من از راه اندازی این وبلاگ، کمک به همگانی کردن فرهنگ و اندیشه، در جامعه ای که گرایش غالب آن به سمت انحصاری شدن دسترسی به فرهنگ در دستان گروه های مسلط اقتصادی و ایدئولوژیک است، و نیز مشارکت در نقد روندها و گرایش های مسلط  در حوزه علوم انسانی، رسانه، و ارتباطات موجود است. ایمان دارم که بدون رسانه، هیچ نگرش مترقی اجتماعی قادر به تغییر در زندگی پر رنج روزمره نیست. گرچه تصدیق می کنم که نمایش رسانه ای صرف نیز تنها به توهم کاذب خوشبختی می انجامد.